Neden Sürekli Güçlü Olmak Zorundaymışız Gibi Hissediyoruz?

Günümüzde güçlü olmak çoğu zaman duygularını göstermemek, yardım istememek, zorlanmamak ve her koşulda ayakta kalabilmekle ilişkilendiriliyor. Çocukluktan itibaren pek çoğumuz benzer mesajlarla büyüyoruz:

“Güçlü ol.”

“Ağlama.”

“Takma kafana.”

“Sen üstesinden gelirsin.”

İlk bakışta destekleyici gibi görünen bu cümleler, zamanla başka bir mesaja dönüşebiliyor: Zorlanmamalısın. Oysa insan hayatı yalnızca başarı, dayanıklılık ve kontrol duygusundan oluşmaz. Kaygı, korku, belirsizlik, yas, hayal kırıklığı ve çaresizlik de yaşamın doğal parçalarıdır. Buna rağmen birçok insan bu duyguları yaşadığında kendisinde bir eksiklik olduğunu düşünmeye başlar.

Belki de asıl soru şudur: Neden güçlü olmak bir tercih değil de zorunluluk gibi hissediliyor?

Modern yaşam, insanlardan sürekli performans göstermelerini bekliyor. İş hayatında üretken, ilişkilerde anlayışlı, sosyal yaşamda aktif, kişisel gelişimde sürekli ilerleyen bireyler olmamız gerektiği söyleniyor.

Sosyal medya ise bu beklentiyi daha da görünür hale getiriyor.

Karşımıza çıkan hayatlar çoğu zaman kusursuz görünüyor. İnsanlar başarılarını, mutlu anlarını ve güçlü taraflarını paylaşıyor. Oysa kırılganlıklar, başarısızlıklar ve zor zamanlar çoğunlukla görünmez kalıyor. Böyle bir ortamda insan, yalnızca yaşadığı zorluklarla değil, o zorlukları yaşadığı için duyduğu utançla da mücadele etmek zorunda kalabiliyor.

Psikoloji alanında kırılganlık üzerine çalışan araştırmacılar, insanın duygusal ihtiyaçlarının ve sınırlılıklarının kabul edilmesinin ruh sağlığı açısından önemli olduğunu vurguluyor. Çünkü kırılganlık bir kusur değil, insan olmanın doğal bir parçasıdır.

Sevdiğimiz birini kaybettiğimizde üzülmemiz, belirsizlik karşısında kaygılanmamız, yaralandığımızda incinmemiz, yorulduğumuzda dinlenmeye ihtiyaç duymamız... Bunlar zayıflık değil, insan olmanın işaretleridir.

Sorun çoğu zaman duyguların kendisinden değil, onları yaşamamıza izin vermemekten kaynaklanır. Sürekli güçlü görünmeye çalışmak, zamanla insanı kendi deneyiminden uzaklaştırabilir. Kişi yardım istemekte zorlanabilir, ihtiyaçlarını görmezden gelebilir ya da duygularını bastırmayı öğrenebilir. Ancak bastırılan her duygu, ortadan kaybolmak yerine başka biçimlerde ortaya çıkma eğilimindedir.

Belki de ruhsal dayanıklılık, hiç kırılmamak değildir.

Belki dayanıklılık; kırıldığımızda bunu fark edebilmek, ihtiyaç duyduğumuzda destek isteyebilmek ve her şeye rağmen yaşamla bağ kurmaya devam edebilmektir. Çünkü insanı güçlü yapan şey, her zaman ayakta kalması değil; düştüğünde kendine şefkatle yaklaşabilmesi ve yeniden ayağa kalkabilmesidir.

Unutmayın, kırılganlık ile güç birbirinin karşıtı değildir.